Vorige week hebben het over eigenaarschap van problemen gehad. Als je iets niet wilt of ergens geen zin in hebt voel je vaak een soort druk om verantwoording af te leggen waarom je nee zegt. Maar moet dat wel?
Je gaat denken over waarom je het niet kunt gaan doen en wat blijkt… al je redenen voelen als smoesjes, eigenlijk wil je het achterste van je tong niet laten zien en je voelt je ongemakkelijk, omdat je ineens voor het blok wordt gezet.
Een voorbeeld hiervan is als je zegt dat je niet kunt en de ander dan zegt “want?”. Of dat je zelf al een excuus geeft, omdat je vermoedt dat iemand een excuus vraagt. Hoe ga je hiermee om en hoe vermijd je het in de toekomst?