Confessions of a georganiseerde chaoot

Confessions of a georganiseerde chaoot: Niche en expertise perikelen

Het is precies een jaar geleden dat ik mijn blog KloosterChaos ben gestart. De blog heeft nog tot 9 juli 2020 offline gestaan, maar achter de schermen kon ik elk moment op een knop drukken om hem online te knallen. 

Ik ben deze blog gestart, omdat ik wilde schrijven over dingen die ik leuk vind. Bijvoorbeeld hoe kies je je eigen weg tijdens je studie? Of hoe overleef je een overleg op je werk? Maar ook (bullet)journallen, plannen en kleine ondernemers. Dit is natuurlijk allemaal vrij breed, maar gaandeweg merk ik dat ik mijn niche toch begin te vinden. 

Mijn niche zou ik willen definiëren als het stimuleren van “jezelf” zijn, manieren om makkelijker je eigen weg te vinden en daarmee anderen inspireren. En terwijl ik dit schrijf merk ik dat dat nog steeds onwijs breed is.

De kleine ondernemers, waar ik over schrijf, zijn mensen die mij inspireren. Zo kan ik super veel bewondering hebben voor de creativiteit die mensen in hun ontwerpen stoppen. Eens moet je eerste verkoop zijn geweest en dat gevoel moet zo geweldig zijn lijkt me! Je kunt zo veel leren van mensen die hun eigen weg vinden in het leven. 

Maar ik kan het ook leuk vinden om mijn ervaring te delen als het gaat om “fouten maken op je werk of tijdens je studie”. Ik heb tijdens mijn studie altijd precies gedaan waar ik zelf zin in had en dan stoot je je hoofd nog weleens. Ik hoop daarom ook als ik mijn tips deel, dat anderen daar geen last van hebben. Plus ik vind het super interessant om uit te zoeken hoe dingen eventueel wel moeten. Dus eigenlijk schrijf ik niet alleen voor anderen, maar vooral ook voor mijzelf. 

Als je mij nu zou vragen: waar zou jij het liefst over willen schrijven? Dan kan ik je nog geen antwoord geven en dat maakt mijn eigen weg om commercieel te gaan schrijven ook lastiger. Ik hoor vaak dat ik goed ben in luchtig schrijven, maar zelf vind ik dat lastig om als een expertise neer te zetten. Ik schrijf zoals ik tegen je zou praten. Ik zou zo ook tegen mijn vriendinnen praten. Sterker nog, ik praat zo tegen mijn vriendinnen. 

Ook weet ik dat ik ervaring heb met het begrijpelijk maken van lastige onderwerpen. Dat is logisch, want daarvoor heb ik gestudeerd… Tenminste dat was een van de vakken die ik extra heb gevolgd. Maar ik vind het ook oprecht erg leuk om te doen. Zou dat dan misschien een “expertise” kunnen zijn?

Ow ik vind dit zo moeilijk om allemaal over mijzelf te zeggen… Gelukkig heet deze post Confessions dus dan kan ik ook wel opbiechten toch? Ik struggle in ieder geval nog even door met het vinden van mijn “unique selling point” als schrijver. Mocht je tips hebben? Dan hoor ik het graag!

Dit vind je misschien ook leuk...